Lisa

Hoe ik voortaan eerst een marathon moet lopen voordat ik 1 paar schoenen meeneem naar Londen!

25 January 2013

Wat is het toch a la Lisa om 1 paar schoenen (jajaja! Één maar) mee te nemen en er in Londen achter te komen dat de zolen niet bestemd zijn voor eindeloos geloop. Gevolg: na 1 ritje in de underground voel ik mijn voeten dus al. En dan zal ik maar niet vertellen hoe ik mij gisteravond voelde. Mijn voeten waren in de war met een paar high heels.

Donderdag wilde ik naast Covent Garden ook heel graag Harrods zien. Ik had van te voren opgezocht bij welke metrohalte ik eruit zou moeten stappen. Althans, dat DACHT ik.

Bas en ik liepen eindeloos door de straat. En maar lopen, lopen, lopen, lopen, totdat de straat op leek te houden en mijn voeten het begaven. Toch maar de weg vragen (tegen mijn zin in; ik had het gewoon moeten weten). De dame van een snoepwinkel vertelde dat we terug moesten lopen en dat het dan aan de linkerkant zou zitten. CRAP. Terug?? Dus wij lopen….. En lopen… En lopen…. En lopen. Ruim een uur later was er nog geen spoor van Harrods te zien. Toen stonden we opeens bij Marble Arch. Wat? Daar waren we gister ook! En eergister! No shit, we zaten dus weer verkeerd! Omdat ik geen voeten meer over had, besloten we koffie te gaan drinken. Die is hier overigens echt goddelijk en.. VERS. De underground naast ons vertelde dat we 2 à 3 keer moesten overstappen wilden wij bij Harrods uitkomen. Hoewel ik dat niet erg vond, wilde Bas graag lopen. Dat zou sneller zijn. Dus we liepen en liepen en liepen. Uiteindelijk gevonden, inmiddels wel 300 Mini’s gespot. Vieze, nieuwe schoenen en aardig wat koffie door mijn aderen lopen.

En van al dat eten krijg je trek…

Het eten hier zit mij nog niet heel erg mee. Woensdag kreeg ik een stuk zalm wat vooral erg aangebakken was. Donderdagmiddag at ik een broodje met aangebakken kip en ‘s avonds at ik een kipburger in een Mexicaans restaurant, maar dit was niet te eten omdat het zo droog is. Ook de toast hier (meer krijg je niet als ontbijt) is meer aan de aangebrande kant. Toch wel weer typisch, maar ik klaag niet gezien het feit dat mijn kookkunsten niet heel erg veel beter zijn.

De charmes van de stad

Verder heeft Londen wel een aantal dingen waar wij in Nederland een voorbeeld aan mogen nemen. Zo zijn de Engelsen hier al vele malen vriendelijker en bevatten de meeste zinnen ‘please’ of ‘sorry’. Ook zijn alle verkeersborden hier voorzien van lampen, zodat je er nooit één over het hoofd kunt zien. Je hond op het trottoir laten poepen en het dan niet opruimen levert je een boete om van maximaal £1000. Ook voor het dumpen van afval buiten de prullenbakken geldt hier een zero-tolerance beleid. Er is dan ook echt weinig/geen afval te vinden op straat. Tot slot kunnen de straatmuzikanten hier ook ECHT muziek maken en zijn ze echt een toevoeging voor het openbaar vervoer.

Het typische aan deze stad is dat Apple hier een monopoly lijkt te hebben. Overal iPhone! Apart. Ook de commercials van Carglass zijn hier niet irritant! Nouja, erg prettig zijn ze ook weer niet, maar de hoge stemmetjes zijn eruit gelaten.

De economie lijkt hier nog op en top running business. Veel arbeiders en overvolle winkels die prima zaken lijken te doen. Toch ben ik echt geschrokken van de grote hoeveelheid zwervers. Stug loop ik door, maar wanneer ik in een verlaten tunnel (nota bene een tunnel voor het dure Hilton Hotel) er meerdere in dekens verstopt zie liggen, breekt mijn hart toch echt. Al helemaal wanneer er een zwerfhond bij ligt. Honden horen niet te zwerven!!! De wereld is gewoon ongelooflijk scheef. Terwijl je je eerst een weg baant tussen de rijkste der rijkste en het duurste van het duurste, loop je een half uur later langs iemand die zijn inboedel op een karretje heeft al vechtend tegen de kou.

En toch was dit wederom een briljante dag. Vooral vanwege mijn nieuwe aanwinst: een iPhone hoesje op zijn Londens. Morgen maar even op zoek naar echte schoenen. Muahah! Ik zeg: SHOPPPUUUUH

Comments (0)

Leave a Reply