Lisa

Afkicken van werk

20 June 2011

LisaNooit gedacht dat ik hierover een blog zou schrijven, maar ik begin nu dan toch echt. Vandaag is het een nieuwe werkdag van de week en ik zit thuis. Thuis? Ja, thuis!

Vrijdag was de laatste dag van mijn fantastische stage bij MQM Media. Ik heb daar twee producties mogen produceren: Beauty+ (in samenwerking met Strengholt die het blad publiceert) en Trends & Genieten. Trends & Genieten beleefde haar eerste seizoen, waar ik het van een programmaconcept, een productie heb zien worden. Wat blijft het heerlijk om je werk terug op tv te zien! En dan je naam op de aftiteling onder het kopje ‘Productie en redactie’.

Die laatste dag..

Ik ben er in iedere geval achter gekomen dat het produceren van programma’s helemaal mijn ding is en dat ik dit ook vol passie deed. Het was echter een stage en elke stage komt aan zijn eind. Met 3 dozen soesjes ging ik ‘s ochtends naar werk om te ‘vieren’ dat ik weg ging. Ook de laatste dag bleek toch nog best een behoorlijk drukke dag! Ik verstuurde de laatste aantal documenten naar mijn eigen email, schreef een instructieboek voor de nieuwe stagiaire (mijn opvolgster moet wel goed haar werk gaan doen!!), schreef de laatste voice-overs en hielp bij de eindmontage van de laatste aflevering Trends & Genieten seizoen 1. Half 7 (anderhalf uur later dan gepland) ging ik samen met mijn baas de deur uit om vervolgens definitief de deur dicht te doen. Nouja, niet helemaal definitief, zo verzekerde mijn baas me. Hij verzocht me meerdere malen om nog langs te komen en ik verzekerde hem dat ik dat zeker ga doen aangezien ik in ieder geval erg nieuwsgierig ben naar het verloop van al zijn projecten.

Dan stap je in de trein, de laatste keer dat je in de trein stapt. En dan lijk je ineens toch heel erg te genieten van zo’n treinreis. Het voelt niet meer als een dagelijkse bezigheid. Nee, het is de laatste keer. Een jongen voor je valt in slaap met zijn mond wijd open (“wat een mooie adamsappel heb je!”), twee meiden praten met de meest maffe straattaal ‘evaahh’, en zoekt een jongen oogcontact met je. Ja, zo’n laatste treinreis blijkt ineens bijzonder vermakelijk. Ach, uiteindelijk ben ik ook gewoon een emotionele trut!

En nu?

Het eerste wat ik eigenlijk deed toen ik thuis kwam, was het uitzetten van mijn wekker. Die gaat namelijk standaard af op werkdagen. Wat een leuke taak is dat! Verder voelt de vrijdagavond eigenlijk niet anders dan anders. Ook op zaterdag doe je eigenlijk gewoon je ding: schoonmaken, boodschappen doen, vrienden bezoeken en rusten. Zondag is pappadag, dus reis je even een 1 heen en terug om paps te verblijden met je aanwezigheid. Ik betrapte me er ‘s ochtends op dat ik alweer nieuwe werkplannen zat te maken. “Waar kan ik allemaal solliciteren? Oja, ik ben daar nog ingeschreven. Daar kan ik vast ook wel aan de slag”. Voordat het zelfs maandag is, zit ik alweer plannen te maken om van mijn vakantie af te zijn en te kunnen werken. Soms moet je jezelf gewoon berispen. ‘S avonds lag ik in mijn bed en bedacht ik het me: mijn collega’s morgen gaan gewoon weer terug om verder te gaan en ik ben er niet meer! Het idee dat ze verder gingen zonder mij was wel een vreemd en naar gevoel. Even begon ik te denken dat ik ze in de steek had gelaten. Gosh, ik ben echt veel te verbonden met werk!! Uiteindelijk besloot ik toch maar mijn ogen dicht te doen. Ik was namelijk dood en doodop.

Nu is het maandag. Al de hele ochtend zit ik niet lekker op mijn stoel. Het begon met het wakker worden: “oh, over een kwartier hoor ik naar het station te fietsen!!!” en “oh, nu hoor ik de trein in te stappen”. Toch besteed ik daarna meer tijd aan het rustig wakker worden en zeg ik tegen mezelf: “je hebt het verdiend Lisa. Na een jaar is het nu voor jou tijd om vakantie te houden”. Met die gedachte sluit ik nog even de ogen. Mijn collega’s zijn nu bijna op werk! En ik ben er niet! Wat zouden ze doen? Zouden ze me missen? Stiekem heb ik de neiging om ‘oud’-collega te smssen: “Dit zijn de kijkcijfers. Kan jij ze even verwerken in het Excel bestand?” Maar nee, ik houd mij in. Ik focus me maar op datgene waar ik me nu dagenlang mee bezig moet houden: SLB- en stageverslagen die moeten ingeleverd worden. Reflectie dit, reflectie dat en ze vragen allebei niet bepaald weinig tijd. Ik durf langzaam weer te denken over wat ik fijn vind om mee wakker te worden. Dus zit ik om 9 uur s’ochtends in mijn chillpak met mijn leuke te grote roze pantoffels en een mega bak thee (muntthee wel te verstaan), een lekker bakkie cappuccino en een bakje muesli. Onder het genot van lekkere muziek lurk ik het op. Heerlijk wakker worden zo! Ik denk dat ik zo’n manier wel kan wennen aan vakantie. Laat het uitslapen maar komen! En uiteraard die weekjes buitenland. Maar 1 conclusie heb ik al getrokken: ik ben een work-a-holic. Laat mij maar lekker werken, geld verdienen en dus productief zijn. Geen luilekkerland voor mij.
En eerlijk= eerlijk: ik vrees wel dat na een weekje niks doen teveel neig naar werken. Kon ik maar weer tv produceren. Mis het nu al!

Comment (1)

  • Jeroen Portengen Reply

    20 June 2011 at 10:39

    Sterkte met afkicken, jouw tijd komt nog wel. Er is nog genoeg televisie te produceren in de toekomst. Leuke blog!

Leave a Reply