Lisa

2015, wat een jaar

31 December 2015

31 December 2015. Het is echt het allerlaatste dag van het jaar. En terwijl ik dit typ voel ik toch echt een brok in mijn keel komen. Ik wil geen afscheid nemen van 2015. Alles aan dit jaar was zo mooi waardoor ik er krampachtig aan vast wil houden. Eigenlijk dikke onzin, want wie zegt dat 2016 minder wordt? Het is nu dus de laatste dag 2015 en dat voelt voor mij als het ultieme moment om terug te blikken. Om eens te bedenken wat ik allemaal heb meegemaakt. De lessen die ik leerde en de mensen die ik heb ontmoet en graag meeneem naar de avonturen in 2016…

Hoewel ik al liet weten dat ik 2015 met een goed gevoel afsluit, begon dit jaar toch wat minder. Die verdomde scriptie, mijn grootste tegenstander. De deadline is waarschijnlijk mijn zwaarste ooit geweest -iets wat meer oud-studenten herkennen waarschijnlijk-. Na het inleveren was ik op. Ik had alles gegeven wat ik kon en dat leverde mij zelfs een zenuwinzinking op. Vaak denk ik er nog op terug met het idee: ik had eigenlijk piloot moeten worden. Uitzichten en landschappen fascineren mij sowieso meer en in de lucht kunnen vliegen geeft de ultieme vorm van vrijheid. Wie weet had ik dan traumahelikopters mogen besturen, zodat ik ook een verschil kan maken voor de mensen in nood –oeeh, dat klonk stoer, hè?-. Dat klinkt wel beter dan media & entertainment management. Enfin, het is zoals het is. Er zijn nog genoeg andere dromen om na te jagen.

Dag gezondheid

Eenmaal bekomen van mijn scriptie kwam het volgende punt. Ik werd ziek, naar, onwel. Ik kreeg klachten wat niet echt te beschrijven was. Niet echt handig als je bij de dokter moet uitleggen waarom je daar zit. Het beste hoe ik het gevoel kan omschrijven, is alsof ik rottend voedsel met stukjes steen heb gegeten. En daar werd ik draaierig van, met steken. Onderzoek hier, onderzoek daar. Met bloed en urine was niks aan de hand. Gelukkig kwam enkele weken later de diagnose: lactose-intolerantie. Ik moest de gehele ochtend in het ziekenhuis zitten na het innemen van een smerig goedje met een hoge lactoseconcentratie. We hoefden de gevolgen niet te omschrijven om te weten dat ik er op reageerde.

Oke, intolerantie voor lactose. Top. Lactose bleek in zoveel dingen te zitten. Koekjes, ijs, sausjes, zachte kaas, room, veel type brood, croissantje, noem het maar op. Ik zag het eigenlijk als een waar avontuur. Ik werd gedwongen naar etiketten te kijken, iets waar ik daarvoor nooit deed. Ik at daarvoor klakkeloos, iets waar ik nu boos om kan worden. Ik heb geleerd dat je moet zorgen dat je weet wat je eet. Het gaat hier om mijn lijf, mijn gezondheid en mijn leven.

2015

Helaas bleef ik ziek. Samen met de diëtiste ging ik dus op zoek naar de mogelijke oorzaak. Ik moest hiervoor aan een FODMAP-dieet. Na zes weken bleek dat ik niet tegen fructanen kan, een koolhydraat die je vindt in tarwe, rogge, pruimen, ui, knoflook, spinazie, boontjes, nectarine, watermeloen, spruitjes, prei, rode kool, granaatappel, grapefruit, artisjok, grapefruit en nog wat dingen die ik beperkt kan verdragen. Dit is dus andere koek. Deze ontwikkeling heeft mijn leven ronduit op z’n kop gezet. Ik was nog wekelijks ziek doordat ik iets had gegeten waar alsnog fructanen in zat. Wist ik veel. En ja, dan lig ik dus dubbelgevouwen van de pijn op bed of de bank. Wat ik hier wel uit heb geleerd, is dat het geen zin heeft om zielig te doen. Het maakt de pijn er echt niet minder door. Ik heb het er liever zo min mogelijk over -we hebben het hier niet over een trofee voor uitmuntend geleverd werk-. Maar wanneer je je eigen eten mee moet nemen, ontkom je er niet aan. “Oh, maar jij mag ook niks.” Iemand durfde mij zelfs ‘lastig’ te noemen. Ik snap de gedachtegang, maar het raakt mij wel. Alsof ik het uit vrije wil doe. Ook dit is een reis waar ik elke dag mee bezig was, maar wat nu wel veel beter gaat. Ik kan je vertellen: intoleranties zijn goed voor de lijn!

En hoe gek het ook klinkt, mijn intoleranties hebben mij veel goeds gebracht: ik eet gezonder, ik geniet meer van wat ik wel mag eten en ik let überhaupt goed op wat ik binnenkrijg. Eten is alleen niet meer mijn hobby nu de vrijheid weg is. Ik focus mij nu vooral op de inzichten die het met zich meebrengt, en niet alleen de lasten.

Vrienden voor het leven

Dit jaar stonden ook mijn vrienden centraal. Met wie moet ik dan mijn avonturen en verhalen delen? Vanuit de grond van mijn hart wil ik mijn vriendinnen Wendy, Nicole en Jolijn bedanken voor dit jaar. Voor al de babbels, mijn geklaag, maar zeker ook de leuke feestjes. Ook zijn er mensen waarvan ik afscheid heb genomen. Energienemers die niet meer in mijn leven passen. Ik heb te weinig vrije tijd om energie te verspillen aan mensen die het niet waard zijn. Door hier keuzes in te maken, ontdekte ik ook meteen wie ik wel aan mijn zijde wil hebben.

2015

Work

Ook mijn carrière kreeg een boost. Begin dit jaar had ik drie functies bij de Bibliotheek Zuid-Kennemerland, een fijne opdrachtgever. Toch begon het een en ander te knagen: de werktijden, de hoeveelheid uren die ik kon maken en het werkniveau. De functies waren prachtig als bijbaan, maar als ik vooruit wilde moest ik toch het roer omgooien. Zo stopte ik met de functie als baliemedewerker, waar ik niet veel later de functie voor marketing medewerker voor terugkreeg. Fantastisch! Nu kan ik mijn creatieve ideeën in praktijk brengen. Ook ben ik begonnen bij Wow!Works als content creator. Hier zal ik een andere keer meer over vertellen. Dit is in ieder geval ook een waanzinnig project geworden waarbij ik van dichtbij mocht aanschouwen hoe een boek gepubliceerd wordt. Mensen die mij kennen weten dat dit in mijn straatje past.

2015

Dit jaar stond ook in het teken van mijzelf leren kennen en voor mijzelf durven te kiezen: nee zeggen als je nee voelt. Een veilig inkomen inruilen voor een nieuw avontuur. Maar dit jaar stond vooral in het teken van ‘genieten’ en nieuwe dingen uitproberen. Het klinkt misschien wat zweverig, maar ik heb mijzelf aan kunnen leren om te genieten van alles wat mijn agenda vulde. Ik zit daarom zo verdomme -sorry- goed in mijn vel.

En dan toch dat ene gevoel..

Ik heb alleen de afgelopen maanden een knagend gevoel gehad: ik blog niet/ nauwelijks. Dat is aan de ene kant een teken dat ik het lekker druk heb en niet veel thuis ben, maar ook is het dat ik niet genoeg naar mijn onderbuikgevoelens luister. Ik wil mijn eigen site hebben, mijn eigen artikelen, mijn eigen niche, mijn eigen leeravontuur, mijn eigen lezers. Ik leer er veel van en ik krijg er zoveel voldoening door. Een mooi puntje en schop onder de hol momentje voor 2016.
De afgelopen dagen heb ik mij daarom rot gewerkt om deze site te krijgen zoals het nu is: een professionele blog met niet een houtje touwtje uitstraling. Het kostte dan wel veel tijd -en dan heb ik nog niet eens alles helemaal geperfectioneerd-, maar het voelt nu echt als mijn kindje waaraan ik komend jaar veel tijd ga spenderen. Mijn leven is een avontuur en ik neem jullie mee in de mijne en deel mijn inzichten en uitdagingen. Op de pagina Waarom?! kunnen jullie lezen wat de site de komende tijd gaat brengen. Ik heb in ieder geval de content kalender gevuld met een dosis inspiratie, tips en uitdagingen.

2015

2015, je was top! On y va!

Ps. ik zit ook op Snapchat. Wil jij mijn dagelijkse avonturen volgen, voeg dan hierislisa toe! Cheers.
[mc4wp_form id=”3386″]

Comments (0)

Leave a Reply